Herbata

Herbata to napój, który jest przyrządzany z roślin z rodzaju kamelia. Jest to napar z liści i pąków roślin, które nazywamy właśnie herbatami. Polskie wyrażenie „herbata bierze się od łacińskiego „herba thea”, które oznacza „ziele thea”. Thea to rodzaj, do którego dawniej zaliczano herbaty. Różnią się one od roślin rodzaju kamelia zawartością substancji swoistych oraz w detalach także morfologią. W Chinach rodzaj Thea zapisuje się znakiem 茶 czytanym jako tê lub chá

Herbaty są uprawiane w strefie zwrotnikowej.

Wyrażenie „herbata” odnosi się także do innych naparów – także do naparów z ziół, suszów owocowych. Wówczas do wyrażenia dopowiada się, jaki to rodzaj herbaty. Herbata może być owocowa – jak herbata owocowa z dzikiej róży, z malin, z czarnego bzu, albo ziołowa – jak herbata ziołowa: rumiankowa, miętowa, z lipy, itd.

W Polsce herbata była znana później niż kawa. Herbatę przyrządzano na dworze Stanisława Augusta Poniatowskiego, tj. w XVIII wieku. Początkowo w Polsce pito ją bardziej ze względu na jego lecznicze właściwości aniżeli ze względu na smak. Jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku botanik Krzysztof Kluk pisał o herbacie: „Gdyby nam Chiny wszystkie swoje trucizny przysłały, nie mogłyby nam tyle zaszkodzić, ile swoją herbatą”. Z czasem herbata jednak została doceniona, zaczęto ją coraz chętniej spożywać. Popularne było także tzw. zaproszenie na herbatkę. Proszenie na herbatę było mniej zabowiązujące niż zaproszenie na obiad czy zaproszenie na kolację. Do herbaty zaczęto podawać ciasta, słodycze. Z czasem napój ten stał się w Polsce bardzo popularny i był parzony w samowarach. Do sprowadzonej z Chin albo z Indii herbaty podawano ciasteczka, które nazywano herbatnikami.